Een jaar, de tijd gaat snel

Samuël is afgelopen 30 januari al weer 1 jaar geworden. Wat gaat de tijd toch snel. Er begint ook een kanteling te komen in het slapen en eten. De nachten worden wat beter en ook het eten begint erop te lijken. Iedere dag probeert hij wat te lopen. Hij staat stevig op zijn pootjes en is nog steeds een lachebekkie. Hij heeft al een mond vol tanden (ik ben de tel kwijt)... hij laat ook graag weten dat hij een mond vol tanden heeft, regelmatig zet hij zijn tanden in je arm, hoofd, buik, been..ahhhhhhhh... ja, doet echt pijn. Even niet opletten en je fungeert als kluif voor zijn messcherpte tanden. Hij heeft nu kledingmaat 86 (12-18 maanden), dus conform confectie. Schoenen, sokken etc.. wil hij echt niet aan. Als je hem sokken aandoet, dan zijn deze een paar minuten later weer uit. Blijkbaar voelt het niet zo lekker voor hem. Bijgaand wat foto's van hem van de afgelopen tijd.

Zitten en kruipen

Al een tijdje beweegt Sammy zich voort als een kleine walrus. Zijn kruipen lijkt op tijgeren (later in het leger??).  Inmiddels kruipt hij nu goed en zit hij goed en kan hij staan. De laatste maand heeft hij veel vooruitgang geboekt op het gebied van motoriek. Het eten gaat goed, hoewel hij nog geen potjes van 8 maanden wil. Bij grote brokken spuugt hij het meteen weer uit. 's Nachts is hij nog steeds vaak wakker. Het slapen valt niet mee, maar ja...ooit zullen we er om lachen.

8 maanden

Het is alweer een hele tijd geleden (eind juni) dat we iets geschreven hebben op de blogspot. Het is toch waar wat ze zeggen dat je bij het tweede of volgende kind minder actief bent op de digitale weg. Inmiddels hebben we de vakantie naar Indonesië achter de rug. Het was genieten daar. De heenvlucht ging geweldig. Samuël kon lekker slapen. Bij de familie in Kartasura kon hij echt genieten...wat is hij verwend. 24-uurs service! Lekker gedragen door oma (mbah), tante Murni (budhe), tante Agnes, mbah Sur... lekker gedragen in de draagdoek (digendong). De terugvlucht was vermoeiend, want Samuël had geen babybox en wilde alleen in de handjes van mamma (capek rek!). In september is hij begonnen met kruipen... Helaas is hij 's nachts nog wel veel wakker. Pappa en mamma gaan daardoor vaak vroeg op stok...vroeg naar bed en proberen wat uurtjes te slapen. Bijgaand wat foto's van een Sammy...

Omrollen...en lachen

Sinds kort kan Samuel zichzelf omrollen. In de box, op bed... voorheen vond hij het niet leuk als hij op zijn buik moest liggen...nu verschijnt zijn befaamde glimlach zelfs op zijn gezicht als hij op zijn buik ligt. Deze week is hij ook begonnen met het eten van potjes voedsel. Sperziebonen en Broccoli... hij reageert er heel anders op dan toen Tamara klein was. Tamara vond het maar niets, maar Samuel vind het heerlijk. Vanaf het eerste potje tot nu gaat het helemaal leeg. Het is een grage eter en drinker. Hij is makkelijk, slaapt goed, drinkt goed, lacht veel. We zijn erg gezegend met hem. Vorige week heeft hij weer inentingen gehad. Eventjes huilen en verder alles weer ok. Hij weegt nu ruim 7 kilo... 

De kleine Sam slaapt de laatste tijd wat slechter...misschien krijgt hij last van tandjes... hij heeft momenteel een bijnaam "kwijlie"... hij kwijlt de hele dag door en zijn kleren zijn constant nat hahahaha #wateroverlast. Het is echt een makkelijk kind en we genieten van zijn aanwezigheid.

 

Vier maanden in deze wereld.

Dank u God - Thank You Lord - Terima kasih Tuhan.... Samuel is nu vier maanden oud. We voelen ons gezegend. Zijn lach is de lach van een engel... het maakt niet uit hoe je je voelt, maar als hij naar je lacht, valt alles van je af... Puji Tuhan, Prijst de Heer!, Praise the Lord!

De koude meimaand

Ja, wat moeten we nog zeggen over het weer....het is een hele koude lente. Gelukkig weet onze kleine Sam nog niet dat het ook lekker weer kan zijn in april/mei. We hebben gelukkig (deo volente) een vooruitzicht van Indonesie voor ons...waar het in ieder geval lekker zonnig en warm is. Samuel is nog steeds erg makkelijk. Hij slaapt goed, drinkt goed en is vrolijk. Het is bovenal ook erg duidelijk. Als hij dorst heeft, laat hij dat eerst vriendelijk merken...vervolgens gaat ongeveer 2 minuten later het luchtalarm af. WEEEEEEEEEEEEEEEEEH... dit houdt pas op als zodra de lippen de speen van de fles aanraken. Hij krijgt ook al last van tandjes...jeukende mond...nu proberen we met bijtring. Maar zelf stopt hij iedere keer zijn knuistjes in zijn mond...met een overvloed van kwijl tot gevolg...slurrrrp...  Volgende week gaat hij weer naar het consultatiebureau. Inmiddels proberen we ook een indonesisch paspoort voor hem te maken...de Indonesische ambassade doet er echter alles aan om dit proces zo lang mogelijk te laten duren...tsjaaa...de mindere kant van de indo's.... nou bijgaand weer wat kiekjes (dit keer van instagram)...

In de Japanse tuin in Den Haag...